اين روزا حس غريبي دارم به دوست داشتن

خودم شك دارم و به دوست داشتن اون ايمان

همش حس مي كنم بزرگترين

گناه زندگيش منم آخه اون خيلي

پاكه پاك و معصوم مثل يه ...

 نمي دونم مثل چي شايد چيزي

 پاك تر از اون نيس شايدم

اصلا نمي دونم چرا اينقد

 بي قرارم احساس گناه مي كنم گناهي

 رو كه هيچ وقت مرتكب نشدم شايدم شدم و ...

يه بغضي به گلوم چنگ مي زنه

و يه فريادي تو سينه م حبس شدم

 فك مي كنم اگه دهن باز كنم

همه چي يه جا بريزه بيرون و باعث...

بعد اين همه فكر و عذاب

و غصه و اشك و تنهايي و بي سر پناهي

 آخرش به اين نتيجه رسيدم كه بايد

 خودمو به دست خدا بسپارم

مي دونيد چيه؟

نه نمي دونيد نه من نه شما نه هيچكس ديگه

ما هيچ كدوممون نمي دونيم

چون اگه مي دونستيم هيچ وقت

 نا اميد نمي شديم

ما يه خدايي داريم كه بزرگ و مهربونه

مهربون و بی نیاز

اما اون با همه بی نیازیش دنبال بهونه مي گرده

 تا ما رو به سمت و سوي

خودش دعوت كنه اما ما چي؟؟؟

سرشار از نیاز هستیم و ...

بياييد به خداي پاكي ها ايمان

داشته باشيم تا پاك پاك بمونيم

بياييد

دنبال معشوق هاي زميني نگرديم

و خودمونو عذاب نديم

بياييد عاشق يكي باشيم كه بهمون

 آرامش بده يه آرامش ابدي كه

 توسط هيچ كس ديگه به وجود نمياد

خدا

الله

اسمش رو هميشه زمزمه كنيم

و مطمئن باشيم كه اون با همه قدرت

 و عظمتش هميشه همراهمون هست و هوامونو داره

خدا خيلي مهربون و بزرگه

همين!!!

با من موافقيد؟؟؟